adidas eqt support adv primeknit zebra release date adidas eqt support adv primeknit zebra new images adidas eqt support adv primeknit zebra release date adidas eqt support adv primeknit zebra adidas eqt support adv zebra coming soon adidas eqt support adv primeknit zebra ba7496 adidas eqt support adv core black adidas eqt support adv grey core black adidas eqt support adv core blackturbo red dropped today adidas eqt support adv core black adidas eqt support adv camo pack adidas eqt support adv camo pack adidas eqt support adv camo pack adidas eqt support adv green camo adidas eqt support adv camo pack first look adidas eqt support adv shadow available now adidas eqt support adv shadow adidas eqt support adv shadow adidas eqt support adv shadow adidas eqt support adv primeknit black white

ŻYCIE Z AFAZJĄ

Niemożność porozumienia afatyka z otaczającym światem może rodzić i rodzi przeszkody, choćby w relacjach z bliskimi, rodziną, przyjaciółmi. Prowadzimy rozmowy z innymi ludźmi, czytamy gazety, pracujemy i uczymy się. Język jest nam potrzebny również do formułowania myśli i robienia planów na przyszłość.

Język gra ogromną rolę w naszym życiu codziennym.

A jeśli choroba to odbierze? 

Trudno jest w życiu gdy nie można : 

  • brać udziału w konwersacji,
  • prowadzić rozmowy w rozpraszającym i głośnym środowisku,
  • czytać książek, gazet lub nawet znaków drogowych,
  • rozumieć i opowiadać kawały,
  • nadążać za telewizją lub radiem,
  • napisać listu albo wypełniać formularz,
  • używać telefonu,
  • używać numerów i liczb,
  • posługiwać się pieniędzmi,
  • wypowiedzieć swojego nazwiska, nazwać swoich bliskich oraz członków rodziny,
  • wyrazić swoich potrzeb, idei lub poszczególnych słów
  • być osobą w pełni sprawną.

Przyjaciele lub rodziny żyjące z takimi osobami, jak afatycy, mogą też frustrować się tym, że nie wiedzą:

  • co robić, żeby się nie zniechęcać do wzajemnych kontaktów
  • czy, takich ludzi wyręczać, czy robić coś za nich,
  • jak się adaptować do nowej sytuacji,
  • jak najlepiej porozumiewać się z afatykiem, czy kończyć zdanie za nich, gdy mają trudności, na ile zwolnić w mówieniu,

 Afazja może prowadzić do:

  • zagubienia, izolacji,
  • problemów ze związkami,
  • poczucia utraty zaufania,
  • bezrobocia,
  • samotności,
  • depresji,
  • niepewności,
  • nieporadności,

Ludzie żyjący z takim schorzeniem nie powinni być „odzierani” z życia. Jak trudno jest im potem wrócić do życia, do czynnego funkcjonowania pomimo udaru i afazji, pomimo niepełnosprawności związanej z udarem.  

NA KOMUNIKACYJNEJ ŚCIEŻCE 

 Niemożność porozumienia się z otoczeniem, utrata zdolności do przekładania myśli na słowa, jest doświadczeniem niezwykle traumatycznym. Prowadzi do izolacji osoby chorej od najbliższych i całego społeczeństwa. Dlatego niezmiernie istotne jest aby każdy, kto ma kontakt z osobą dotkniętą takim inwalidztwem, posiadał pewną  choćby minimalną wiedzę na ten temat. Brak zrozumienia osoby chorej i nieumiejętne nawiązywanie z nią kontaktu może wywoływać lęk u osób najbliższych i dodatkowo pogłębiać izolację osoby chorej.

Trudności w porozumieniu mogą przejawiać różne formy, ale największym problem jest możliwość pokonania różnorakich komunikacyjnych barier. Dla przykładu, informacja z jaką nie jest w stanie poradzić sobie osoba chora, albo czynność stanowiąca dla niej zbytnie obciążenie może powodować stres i frustrację,.

 Może się też niekiedy zdarzyć, że otoczenie osoby chorej, a nawet i najbliżsi, w ogóle zaniechają prób nawiązania głębszego kontaktu, spychając osobę chorą na margines grupy rodzinnej, deprecjonując i ignorując jej potrzeby i możliwości. Brak wiedzy o afazji może niekiedy prowadzić nawet do sytuacji, w jakiej osoby postronne a nawet najbliżsi łączą objawy afazji z niską inteligencją, chorobą psychiczną, czy złą wolą osoby chorej,

Tymczasem afazja jest zaburzeniem spotykanym dość często i warto podkreślić, że nie wiąże się z przemianą osoby chorej w kogoś złośliwego, ani z drastycznym ograniczeniem jej zdolności intelektualnych. Afazja nie jest też zaburzeniem myślenia. Osoby z afazją nie są niepoczytalne.  Mają jedynie problem z językiem.

Oczywiście może się zdarzyć, że w wyniku choroby neurologicznej wywołującej objawy afazji, uszkodzenie mózgu prowadzi także i do innych problemów, łącznie z degradacją intelektualną, niemniej jednak nie są to zjawiska zależne od afazji. 

Należy też pamiętać, że ktoś kto cierpi na afazję ma zazwyczaj takie same zdolności intelektualne jak przed wypadkiem! Warto też wspomnieć, że często w trakcie rozwoju afazji może nastąpić nagła poprawa. Całkowity powrót do zdrowia występuje bardzo rzadko. Jednak ćwiczenia, wysiłek oraz silna wola i chęć poprawy mogą sprawić, że pewny postęp zostanie osiągnięty.

W niektórych przypadkach postępy terapii mowy widać dość szybko, jednak w innych są one ograniczone i wymagają dużo czasu. Ogólnie jednak powiedzieć można, że z czasem mowa ulega poprawie. Wynika to częściowo z faktu, iż mózg do pewnego stopnia jest w stanie zastąpić funkcje z uszkodzonych obszarów, a także ponieważ pacjent uczy się lepiej wykorzystywać pozostałą mu umiejętność mowy.

Z powodu afazji zmienia się zdolność do rozumienia języka oraz sposób wysławiania się. Dobrze jest wtedy używać wszelkich pozostałych sposobów komunikacji by przekazać to co chce się powiedzieć. Ktoś z ciężkim przypadkiem afazji często rozumie tylko pewne kluczowe słowa zawarte w zdaniu. Może to prowadzić do nieporozumień, gdyż same słowo kluczowe i wiedza ogólna nie wystarczą by zrozumieć kogoś z kim rozmawiamy. Często też może się nam chwilowo wydawać, że rozumiemy co ktoś z afazją próbuje nam przekazać i vice versa. Jednak po jakimś czasie możemy sobie zdać sprawę iż tak nie jest.

Rehabilitacją osób cierpiących z powodu afazji w zakresie funkcji językowych zajmują się neuropsycholodzy i logopedzi.

 OTOCZENIE MOŻE WSPOMÓC

Najważniejsze jest, aby pacjent poddał się terapii językowej i uczynił to możliwie szybko. Jest to jego wielką szansą.

Jeśli chcesz coś wyjaśnić osobie z afazją, pamiętaj:

  • że rozmowy w grupie złożonej z kilku osób są dla niego o wiele trudniejsze, niż te z udziałem jednej osoby.  
  • nie śpiesz się. Poświęć trochę czasu tej rozmowie, usiądź wygodnie i pamiętaj o kontakcie wzrokowym.
  • mów do niej niezbyt głośno, łagodnie, używając prostych, często stosowanych słów i zdań pojedynczych, pytania, polecenia wyraźnie oddzielaj, aby nie „zalać” chorego potokiem słów;
  • podczas rozmowy wyłącz radio i telewizor (chory z afazją czuje się zagubiony. jeśli dociera do niego zbyt wiele komunikatów jednocześnie), i utrzymuj z chorym kontakt wzrokowy;
  • jeśli boisz się, że rozmowa będzie zbyt trudna możesz zacząć od czegoś prostego, np. powiedzieć coś o sobie. Później możesz zacząć zadawać pytania, z początku najlepiej takie na które znasz już odpowiedź. W ten sposób zobaczysz jak wiele rozumie osoba, z którą rozmawiasz.
  • mów powoli i krótkimi zdaniami. Podkreślaj kluczowe słowa w zdaniu.
  • zapisz kluczowe słowa. Powtórz to co chcesz przekazać i daj zapisane słowa do przeczytania osobie, z którą rozmawiasz. Osoba ta może użyć tego, by przypomnieć sobie temat rozmowy lub by ci później coś przekazać.
  • pomóż osobie cierpiącej na afazję z jej problemami w rozumieniu i wysławianiu się poprzez gestykulowanie, rysowanie, wskazywanie palcem, pisanie oraz poproś tę osobę, aby robiła to samo podczas rozmowy. Można też spróbować użyć małego słownika kieszonkowego.
  • nie irytuj się, jeśli twój rozmówca z afazją jest niecierpliwy, myli się, zapomina słowa, jest spięty, zdenerwowany – nie robi tego na złość, ale dlatego, że jest chory,
  • że osoba z afazją to nie człowiek z zaburzeniami psychicznymi czy niepełnosprawnością intelektualną; nie traktuj jej też jak osoby z demencją.

JAK POSTĘPOWAĆ Z PACJENTEM Z AFAZJĄ ?

W każdy możliwy sposób zachęcaj go do mówienia. Jeśli osoba z afazją chce ci coś powiedzieć:

Z początku należy wyjaśnić o kogo chodzi, co się dzieje lub działo, i gdzie i kiedy to wydarzenie miało miejsce. Jest bardzo ważne, by zadawać odpowiednie pytania, być kreatywnym i jak najbardziej systematycznym jak jest to możliwe. Dobrze jest dopytać się o coś zadając pytania wielokrotnego wyboru i pomóc podając możliwe odpowiedzi.

Podczas rozmowy pozostawaj z nim w kontakcie wzrokowym. Próbuj wspierać swoje przekazy odpowiednimi gestami. 

Nie przerywaj mu, gdy chce coś powiedzieć. 

Pozwól popełniać błędy w mówieniu, ponieważ zbyt częste poprawianie go sprawi, że przestanie mówić. 

Stwarzaj mu okazję do słuchania mowy w warunkach domowych. 

Podczas rozmowy należy unikać drugoplanowych dźwięków (radio lub hałas uliczny). Afatyk z trudem potrafi do nich przywyknąć. 

Osoba z afazją nie może być izolowana. Aby otrzymać odpowiednie bodźce, potrzebuje on towarzystwa, działalności hobbystycznych i propozycji kulturalnych. 

Życie rodzinne i jego tok powinno być kontynuowane, jak tylko to możliwe, ponieważ jest to dla niego jeszcze ważniejsze niż było poprzednio .

Dorosły z afazją powinien być traktowany jak osoba dorosła, ponieważ czuje on i myśli podobnie jak przed chorobą.

Akceptuj afatyka w jego indywidualności, ma prawo być niezależny w stopniu, w jakim sobie tego życzy.

Zastępuj go w mówieniu tylko wówczas, gdy jest to absolutnie konieczne. W przeciwnym wypadku traci on zaufanie do siebie.

Nie ubezwłasnowolniaj go. Pomagaj mu tylko wtedy, gdy jest to konieczne, tak aby mógł być dumny ze swej samodzielności.

Bądź pełnym nadziei na przyszłość i gotowy do pomocy.

 Wzmacniaj zaufanie afatyka do samego siebie. 

Chwal jego starania również wówczas, gdy postęp przebiega z trudem i powoli. To wzmacnia motywację.

Terapia rysunkiem - tworzenie konkretnego dzieła tj. rysunku stanowi łatwiejszy sposób komunikacji z innymi niż werbalne porozumienie. Afatycy często mają trudności w porozumiewaniu się słownym, mimo prowadzonej terapii mowy, natomiast mogą narysować przedmioty, których nazwy nie są w stanie podać. Często w trakcie rysowania podają nazwę desygnatu adekwatną do rysunku. Wskazuje to na fakt, iż rysowanie może stymulować słowne porozumiewanie się. 

Terapia intonacyjno-muzyczna - polega na intonowaniu wypowiedzi ciągłym głosem z jednoczesną możliwością obserwowania twarzy i ust terapeuty, który trzymając lewą rękę pacjenta równocześnie wystukuje rytm odpowiadający każdej sylabie. Należy wykorzystać często występujące wyrazy, wyrażenia i zdania, unikać wyrazów zbyt trudnych (np. zbitek spółgłoskowych). Każda wypowiedź powinna być podparta obrazkiem oraz napisami.

Terapia wzrokowo-gestowa -w trakcie tej terapii uczy się chorych z głębokimi postaciami afazji przedstawiania ukrytych zjawisk za pomocą gestów. Wykorzystywane są w niej przedmioty i obrazki, które chory dobiera przechodząc różne poziomy i etapy, do wyrażania określonych sytuacji za pomocą tych właśnie gestów.

POMOC W POROZUMIEWANIU SIĘ 

W wielu krajach istnieją specjalne książki z obrazkami i słowa, na które wskazując palcem łatwiej jest coś wyjaśnić i przekazać co ma się do powiedzenia. Skonsultuj się z lekarzem lub logopedą i spytaj czy takie środki pomocnicze są dostępne w twoim kraju. Jeśli nie, możesz sam zrobić taką książeczkę. Możesz w nią wklejać obrazki lub zdjęcia, rysować i umieścić tam niezbędne słownictwo ważne dla danej osoby cierpiącej na afazję. W ten sposób łatwiej będzie wam rozmawiać o pewnych wydarzeniach, osobach czy też nawet uczuciach.

Kiedy rozmawiasz z kimś kto cierpi na afazję używając takiej właśnie książeczki możecie wspólnie szukać obrazków lub słów, które reprezentują kluczowe koncepty danej rozmowy. Pamiętaj też, by zawsze mieć ze sobą kartkę i długopis. Możesz wtedy zapisać listę słów w kolejności tematów, by łatwiej było nadążyć za tokiem rozmowy i zapamiętać jej temat.

AFAZJA A WULGARYZMY 

Wcale nierzadko zdarza się, że osoba ledwie zdolna do wyartykułowania jednego słowa, nadal potrafi przeklinać w stanie wzburzenia. Czasami dotyczy to nawet kogoś, kto przed udarem wyrażał się najkulturalniej na świecie,  rzadko kiedy przeklinał. Czasem chorzy ludzie  w ogóle nie zdają sobie sprawy z tego, że klną.  

 Dla jego rodziny i znajomych może to być prawdziwy szok i dodatkowe źródło stresu.  Opiekunowie  muszą zrozumieć, że przeklinanie jest jednym z objawów choroby,  upewnić  się,  że  rozumieją  problemy osoby chorej. 

Silne emocje wydają się na chwilę uruchamiać niesprawne mechanizmy mowy i umożliwiać wypowiadanie przekleństw lub innych słów o dużym ładunku emocjonalnym. Bywa że usłyszane „Sto lat” lub inna znana piosenka pozwalają choremu dołączyć się do chóru albo samodzielnie dośpiewać kilka wersów.   Albo też   recytowanie wierszy, alfabetu, modlitw, dni tygodnia może choremu przychodzić z łatwością. Te słowa leżą gdzieś głęboko w pamięci. Wszystkie podane przykłady należą do grupy wyrażeń automatycznych. Po udarze łatwiej jest, aby mózg przeszukiwał znane wzorce takie jak przeklinanie,  czy modlitwy, niż te słowa, które chory aktualnie chce powiedzieć. 

W ciągu pierwszych miesięcy po zachorowaniu chory posługuje się prostymi, automatycznymi zwrotami, które wyrażają jego uczucia. Wraz z postępem terapii, gorsze jakościowo wyrazy wycofują się, a w ich miejsce pojawiają się te oczekiwane nie tylko przez samego chorego, ale również przez rodzinę.

Niektórzy muzykoterapeuci są zdania, że ćwiczenia tego rodzaju przyspieszają odzyskiwanie mowy.  Wiadomo na pewno, że są one dobrą zachętą dla pacjentów i ich rodzin. Mogą umacniać ich wia¬rę w to, że „słowa są na końcu języka, trzeba je tylko stamtąd wypuścić”. 


Stowarzyszenie Afazja

Stowarzyszenie Afazja
Os. S. Batorego 31 E/ 79-80
60-687 Poznań

Telefon:  693295202
E-mail:  stowarzyszenie.afazja@o2.pl 

 

 

Znajdź Nas na Facebooku 

https://www.facebook.com/stowarzyszenie.afazja

 

NASI PARTNERZY

HARPO

 Producent

afasystem

oraz

Znalezione obrazy dla zapytania komlogo logo

 

ZAKUPY W INTERNECIE

faniMani

Bezpośrednio pokieruje Was do podstrony organizacji stowarzyszenia "Afazja".

https://fanimani.pl/zbieramy/stowarzyszenie-afazja/

Przygotowaliśmy Kalkulator Dobroczynności.

Pozwala on obliczyć wartość darowizny przy okazji zakupów. Możecie korzystać z niego, aby pokazać, że każde zakupy to szansa na darowiznę dla Waszej organizacji. Zapraszam do zabawy kalkulatorem na: https://fanimani.pl/kalkulator/.